Artikelen

Belevenissen van een beroepsschipper in Frankrijk

Een goedenmiddag iedereen binnen en buiten Frankrijk!

Pont de Canal de Briar aangevaren van de kant van St Mammes

Het laatste wat ik vorige keer schreef was dat we op Canal du Centre zaten achter een schip waar we al een dag op hadden ingelopen. Dit bleek een jong Frans stel te zijn die sinds dit jaar januari aan de vaart zijn. Dat is heel goed dat ook jonge franse mensen toch een toekomst zien in deze specifieke vaart. De meeste jonge mensen willen het liefst gelijk groot beginnen want ja, ook in de vaart speelt “status” een rol. In het hoogste pand van Canal du Centre kwamen we naast ze te liggen. De “Deseo” Laurent et Gaelle een hartelijk stel. Ze deden dit traject voor het eerst en daarom dan ook rustig aan. Niet dat wij nou zo hard gaan maar niettemin hadden we ze toch op de een of andere manier ingehaald.

Wij hebben ze onder het genot van een glaasje fris een aantal knelpunten op de kaart laten vastleggen zodat ze wisten waar ze het echt kalm aan moesten doen. Het Kanaal laat zich nu eenmaal van de bochtige kant zien en dan is het altijd weer spannend wat er achter die bocht zit dus doe je het kalm.

De volgende ochtend zijn we als eerste begonnen en zo hielden we min of meer via de marifoon contact met ze om ze aan te geven wat we tegen kwamen, jachtjes of hotelschepen, erg lage bruggen want zij lagen nogal vlot en hadden weinig over boven de auto die ze op de roef hadden staan. Eén brug was erg laag en dat zou maar amper gaan en daar liepen ze dan ook een krasje op het dak van de auto op en dat is toch altijd sneu werk. Ze hadden de auto misschien beter in het ruim kunnen zetten maar ja dat is het hem nou net welke keuze maak je.

De hele afvaart verliep verder zeer soepel onder het genot van een vrai l’ete indien ofwel beter bekend onder indian summer. We waren ergens wel blij dat we aan ze voorbij mochten want we hadden inmiddels vernomen van de Varia dat er op het Canal de Marne a la Saone ook een hele stoot schepen naar Avignon moesten.

De Varia zelf, de Avallon de Walhall En gevreesd werd dat we allemaal een beetje rond het zelfde tijdstip zouden aankomen. Daar ze een hele dag nodig zijn om je te lossen wil je graag het liefst 1 van de eersten zijn.

De ontvanger was inmiddels ook van de invasie op de hoogte en belde ons al of we er misschien een paar tandjes bij konden zetten. Dus wij gaven al aan dat dit geen enkel probleem was als hij dan de gasolie maar zou betalen. Tja en dan beginnen ze wat schamper te lachen. Maar goed we hebben getracht ons best te doen binnen de marge van het gasolie verbruik dan wel te verstaan.

Wij kwamen dan ook als eerste aan op woensdagavond de 3de oct 07 en werden donderdags gelost. En dat ging nog best snel want we waren kort na de middag al leeg. En dit keer nota bene uitgelost wat we in hadden en dat is zeer ongebruikelijk hier want je hebt hier standaard enige tonnen te weinig. En dat kan nogal variëren van 2 tot 10 ton hebben we inmiddels vernomen van collega’s. We hebben dit de laatste keer bij de bevrachter aangekaart en dit bleek bekend te zijn, maar klaarblijkelijk hebben ze er nu toch echt wat aan gedaan. Voor zolang als het duurt wel te verstaan.

De Varia had zijn schip inmiddels ook in de spoed versnelling gezet en die maakte nog wat “leuks” mee. Zo vertelde hij dat hij bij sluis Auxonne net 2 jachten voor zijn neus de sluis in zag gaan. Dus dat was jammer want dat kost tijd en je moet weer in de dobberstand. Uiteindelijk kwam de sluis weer terug zodat de Varia er in zou moeten kunnen varen. Echter 1 van de jachten die naar beneden was geschut kwam weer omhoog en terwijl de deuren open waren gegaan maakten zij geen aanstalten om er uit te komen. Maar wilden ze nog een keer naar beneden en dan alleen afschutten. Gerard bedacht zich niet en voer de sluis in want dit is natuurlijk te zot voor woorden zo’n sluis is geen speelgoed. En als vrachtvaart kun je je tijd wel beter benutten dan naar dit onnozele schouwspel te moeten kijken. In de sluis heeft hij een touw om de bolder van het jacht gegooid, de mensen aangesproken dat dit zo niet werkt, hun touwtjes losgegooid en ze er vervolgens handmatig uitgesleept. Dat geeft natuurlijk wel wat tumult maar dan moeten ze maar weten wat ze willen. Het was nu de beurt van de Varia en zo geschiedde. Tja, je maakt soms wat mee.

Wij waren in ieder geval lekker leeg. Inmiddels al contact gemaakt met de beurs en Giocanti en er liep leuk wat werk. Tarwe naar Mannheim, ’s maandags Rijst naar Valenciennes, Clinker naar Vitry le Francois dus redelijk wat keuze. Wij zijn eerst maar eens aan het rekenen gegaan. Uiteindelijk bleek dat we met ons gebruikelijke rondje het meeste rendement er zouden uithalen. De Clinker betaalt overigens goed en in Vitry kun je meestal goed aan de reis komen. Echter het was al een tijdje erg rustig op de beurs van Reims en er stonden genoeg schepen. Dus we kozen voor ons gebruikelijke rondje Bauxiet en zo zouden we dan ook nog een keer voor du Centre kunnen kiezen. Dit vonden we zo wie zo wel prettig 3 keer kort achter elkaar de zelfde route die dit jaar toch nieuw voor ons was, want zo leer in een korte tijd de knelpunten goed kennen. Daarbij kon het allemaal nog even mooi voordat de stremming op du Centre/Briar/Loire en Loing in zou vallen vanaf 03nov07.Omdat we pas donderdags de 10de oct wilden laden hadden we ook nog een paar daagjes voor ons zelf. Eerst een paar dagen Avignon waarbij we tesamen met Laurent en Gaelle nog even gezellig door het centrum hebben gezwalkt. En met Alie van de Varia nog even naar de Carrefour zijn geweest.Ze hebben hun auto weggedaan omdat hij meer in de weg stond dan dat ze er plezier van hadden dus ze vond het wel fijn om even wat in te kunnen slaan. Piet heeft de hoofdmotor weer even verschoond en de hulpmotoren moeten ook nog. Zondags uit Avignon vertrokken op naar Sete. Het weer was nog steeds bijzonder aangenaam en zo de trip er naar toe ook. Het is een stuk rustiger geworden met pleziervaart, je merkt duidelijk dat het seizoen eindigt.

Onderweg weer genoten van het roze gevederte wat hier veelvuldig langs het Rhone Sete kanaal te zien is. We hebben zelfs zondagavond Aigues Morte nog even aangedaan op onze vouwfietsjes en dat was echt heel gezellig. Ze hadden die dag net het evenement met de stieren door de stad gehad, er was kermis en de terrassen zaten bomvol. Het was echter al donker toen we van boord vertrokken en tijdens het aan de wal zetten van de fietsen waren we al zo’n beetje lek geprikt. We moesten vanuit Aigues Mortes ook nog weer terug naar boord over donkere landweggetjes die ook nog heel druk bereden werden. Daarbij hadden we geen licht op de fietsjes dus uiterste voorzichtigheid was dan ook geboden. Hele stukken hebben we lopend afgelegd om de veiligheid te garanderen, maar het was de moeite waard.

In Sete kregen we dinsdag een beste hoosbui over ons heen dus is Piet maar de machinekamer op het voorschip ingedoken. De hulpmotoren kregen ook weer even een goede beurt en zo heb en hou je dan weer alles lekker op orde. Woensdags was het weer het mooiste weer van de wereld. ‘smorgens nog wat aangerommeld en ‘smiddags lekker naar het strand en natuurlijk even de zee in. Heerlijk dat je dat nog kunt in october dat geeft je even een beetje extra vakantie gevoel. Donderdags viel de Bauxiet er weer netjes in zodat we dat ’s middags weer mooi konden wegsoppen. Dit keer viel het stof verhoudingsgewijs mee omdat het de dag ervoor had geregend en dat scheelt enorm. Maar niettemin blijft dat stof uit allerlei hoekjes en gaatjes komen. De volgende dag nog 1 dagje voor onszelf genomen en tesamen met  Anne en Eva van de Shiva gezellig het strand bezocht en ’s avonds lekker gebarbecued. Anderen houden zondag tijdens de vaart, ach dan kunnen wij nog wel 1 dagje geladen liggen. Althans dat vonden wij wel en wat is 1 dag op drie weken achter elkaar door varen eigenlijk te weinig toch. Waar o waar zijn onze weekenden gebleven, maar goed we zijn wel lekker bij elkaar en hebben ons hele hebben en houwen tijdens ons werk lekker bij ons. Dat geeft toch een heel speciaal gevoel.

Zaterdags vertrokken uit Sete of eigenlijk Frontignan Caramus.Het mooie weer laat ons ook vandaag niet in de steek en we varen lekker naar St Gilles, al waar we rond een uur of 6 stoppen en nog lekker even wat op de barbecue kunnen leggen en even in het avondzonnetje kunnen nagenieten. Eenmaal zondags op de Petite Rhone lopen we bijzonder lekker dit betekent dat er zeer weinig stroom staat dus dat is goed voor onze gasolie tanks. Zeker in deze dure tijden van extreme gasolieprijzen. En zo beginnen we dan na vijf dagen Rhone en Saone met prachtig mooi bikini weer aan het Canal du Centre. We hebben op de Saone zelfs nog de roef in de verf kunnen zetten en dat tijdens het varen. Dat ziet er dan ook weer gelikt uit. In het pand van Paray le Monial stond niet al te veel water waardoor we bij het afschutten in de daarop volgende sluis op de bodem van de sluis kwamen te liggen. Daar een schip om te kunnen drijven toch altijd wat water onder zijn vlak(=bodem) moet hebben kwamen we hier de sluis dus niet meer uit. De sluiswachter moest ons water gaan geven uit het bovenliggende pand waar we net vandaan kwamen. Gelukkig deed hij dat niet toen we nog in dat pand voeren want anders hadden we dat pand niet door kunnen komen en hadden we midden in het kanaal vast gelegen. Met veel watergeweld achter onze kont kwam we weer vlot te liggen en konden we zowaar de sluis verlaten.

De volgende ochtend kwamen we in de daaropvolgende sluis terecht en de sluismeesteres moet gedacht hebben “dat overkomt mij niet”. Zij had er voor gezorgd dat haar pand ’s nachts goed op peil werd gebracht zodat wij zonder enige problemen haar sectie door zouden kunnen komen. Nou dat kon dan ook zeker, zelfs de dorpsbewoners hielden het niet droog op straat en kregen natte voeten want haar pandje stond meer dan op peil. Tja zo beleef je nog eens wat. En dat was nog niet alles want we kregen de brandweer ook nog op bezoek.Je denkt met zoveel water dat je het gangetje er wel in kunt houden maar dat is niet altijd waar. We liepen alsmaar langzamer en langzamer de sluis van Marseilles les Aubigny kwamen we tergend langzaam in. Piet ging in de sluis even naar de schroef kijken, ondanks het feit dat we überhaupt niet schudden bleek er de wereld aan zwaar verpakkingsplastic in de schroef te zitten. Dat kon hij er nauwelijks uit krijgen en er zat nog de wereld in.

Dus de brandweer maar laten komen met een paar duikers die onder water het klusje voor ons gingen klaren.

Echter het duurde even voordat de mannen arriveerden want ja we hadden geen brand aan boord dus geen prioriteit, maar na een uur of 2 kwamen de kikvorsen eraan. Gewapend met duikuitrusting konden ze aan de slag, wat uiteindelijk in een mum van tijd dan ook geklaard was. Geweldig die vrijwillige brandweer hierin la douce France echt onze redder in nood.

Het is hier verder heerlijk varen alle sluizen staan netjes voor je klaar, geen tegen vaart op een enkel hotelschip na en een paar laatste jachtjes. Ze de vaste medewerkers beginnen ons zelfs al te kennen en dat is dan echt leuk. Nog even op de boerderij geweest voor aardappelen en geitenkaasjes helaas waren de eitjes op. En zelfs de boerin zei: He zijn jullie er al weer. Het varen leek haar ook erg mooi.

Eenmaal op de Seine vreesden we met mist te maken te krijgen echter op 1 ochtend na tot 09.00 was er geen mist te bekennen.

Wel hebben we nog heel lang in een sluis (Coudray) moeten liggen omdat de hydroliek pompen van de verlaten en de deuren het niet meer deden. De verlaten in de deuren achter ons (afvarig op de Seine) werden met branders losgemaakt zodat die dicht vielen en ze het water via de verlaten in de deuren voor ons konden laten weglopen.

Dat heeft zeker een 4 ½ uur geduurd en toen zijn we tesamen met een kempenaar pousseur (Sydney) vol gas afgevaren omdat we de alternat van 18.35 nog wilden halen. Want na dit tijdstip beginnen de rondvaartboten weer in alle heftigheid aan hun avondlijke ronde door Parijs. Gezien het feit dat het ‘s avonds al weer vroeg donker wordt geen pretje met al die dikke schijnwerpers die ze aan boord voeren om al die mooie gebouwen bij avondlicht aan de toeristen te tonen. Dus ’s avonds lagen we voor de sluis van Suresnes en waren weer blij met het afgelegde traject.

Dit betekende wel dat we donderdags middags al lekker bijtijds in Gargenville waren. Zo konden we het autootje weer netjes op de roef zetten en alle voorbereidselen treffen voor het lossen de volgende dag. En het lossen gaat daar altijd lekker rustig maar gestaag door dus we waren lekker op tijd leeg.

Piet had zo iets van: en nu wil ik de rest van de week ook lekker vrij. Nou dat kan zei ik, maar maandag gaan we weer laden.

Krijtrotsen beneden SeineIk had even gebeld met Logistra en die had werk van Rouen naar Reims (ureum) en dit betaalde ook nog leuk met wat extra’s erbij kwamen we op 16.50. Het is maar een traject van 380km dus niet slecht. Terwijl we vreesden dat we dit keer wel wat langer op werk zouden moeten wachten want er was weinig soeps in St Mammes. De beurs van Compiegne liet al niet veel vreugdevollers zien alleen Douai en Reims kwamen wel lekker op gang maar om nou direct helemaal naar Reims te vliegen leek ons nog wat te vroeg. En tja zo ineens is er dan werk van Rouen wat je bijna nooit ziet want iedereen loopt altijd leeg uit Rouen weg.

Dus eerst maar even alles lekker schoongespoeld en toen vertrokken naar Mericourt de 1ste sluis na Gargenville. De volgende dag lagen we om 17.00 alweer in Rouen nadat we hadden mogen genieten van een prachtige route met krijtrotsen en lieflijke dorpjes geheel getooid in herfsttinten die dit jaar wel zeer heftig zijn.

Na wat lekkere vishapjes te hebben opgehaald konden we genieten van het weekend. Zondagmorgen lekker gewandeld door de stad en de markten even bezocht. Het is een mooie stad met zijn vakwerkhuizen die bijtijden zo giga scheef staan dat je denkt dat ze omvallen. Prachtige kerken en gezellige kleine steegjes. Een plek waar we vast nog wel eens zullen komen.

's middags het ruim nog een keer gesopt zodat we maandags met een gerust hart konden gaan laden. En dat gebeurde dan ook zo tegen 15.00 met een enorme knijper werd het in het laadruim gekiept maar wel rustig en netjes. Een sneeuwwit goedje wat erg zou moeten stinken maar dat viel reuze mee. Rond 17.00 waren we vol en zijn we de stad Rouen weer in gevaren. Het tij was niet gunstig om gelijk door te varen dus zijn we eerst maar gaan spoelen.

De volgende ochtend dinsdag vertrokken met opkomend water en ’s avonds lagen we weer in Mericourt een best stuk in het donker gedaan maar dat ging allemaal voortreffelijk. We willen graag voor as zondag de 11de van de 11de in Reims zijn want op deze voornoemde dag hebben de fransen een nationale feestdag dus kom je weer nergens. Daarbij met een beetje doordraaien en geen mist moet dat ook wel kunnen lukken. En ja hoor het is inmiddels zaterdag na 4,5 dag varen liggen we alweer op onze losplek. We hebben 2 schepen voor die ook ureum moeten lossen maar ze kunnen 3 schepen op een dag doen hebben we begrepen. Dus dat hopen we dan maar, zodat ik mijn afspraak in het ziekenhuis dinsdag toch nog kan nakomen voor de def bevestiging van mijn voortand. Zo niet dan hebben voor wat dat betreft pech. Maar eerst zijn we hier toch maar weer. We gaan zo het autootje eraf zetten zodat we morgenvroeg weer een leuk marktje op kunnen zoeken

Er liep hier overigens afgelopen week lekker wat werk. Dus de schepen ruimen hier weer een beetje op. Wie weet wat er weer in rolt. Dat is nu eenmaal het avontuur van een schipper.

Lieflijke dorpjes in de herfstzon langs de beneden Seine

Tot de volgende ronde maar weer

Wij wensen een ieder zonnig weer met weinig of geen regen en al helemaal geen wind

Dus gewoon een fijn weekend

Liefs en groetjes Piet en Suzanno